"კრემლის დარბაზში ქართული ხალხური ცეკვისა და სიმღერისა ანსამბლის კონცერტის საკითხი მხოლოდ კულტურულ ასპექტში ვერ განიხილება - მოსკოვში "ერისიონი" ხომ ახალი, "რუსეთთან დათბობის პოლიტიკის" ფარგლებში მიდის, სხვანაირად ეს არ მოხდებოდა. რახან ეს ღონისძიება მაინც გაიმართება, ღირსების საკითხის გარდა არანაკლებ მნიშვნელოვანია სიმბოლიზმი და მთავარი მესიჯის გამოხატვის ფორმა.

სწორედ ამიტომ ამ პოლიტიკის ჩამომყალიბებლებმა ან თვით შემსრულებლებმა ოკუპაციის თემაზე, როგორც მინიმუმ, მკაფიო გზავნილიც უნდა შემოგვთავაზონ, უფრო სწორად რუსეთის საზოგადოებასა და მაყურებელს შესთავაზონ - ინტერვიუები ოკუპაციის თემაზე, პრესკონფერენცია მედიისთვის, გავრცელებული პროგრამები, რეპერტუარი თუ სხვა.

მოკლედ, საჭიროა ღირსების დაცვა ანუ კრემლის ჩვენი, "ანტიოკუპაციური გზავნილით ოკუპირება", წინააღმდეგ შემთხვევაში სწორადაც იფიქრებენ, რომ "გრუზინი ნამ იშო სტანცუიუტ" და ამის მეტი სათქმელი მათთვის არაფერი გვაქვს. შედეგად, კიდევ ერთხელ დავმარცხდებით პოლიტიკურად და კულტურულადაც.

ერთი მაგალითი მახსენდება: ნაცისტური ოკუპაციის პერიოდი ედიტ პიაფისთვის ერთერთი ყველაზე ნაყოფიერი აღმოჩნდა მის შემოქმედებაში. ის წერდა ახალ სიმღერებს (La Vie en Rose) და მართავდა კონცერტებს, მათ შორის არაოკუპირებულ საფრანგეთში. ის იძულებული იყო ემღერა ნაცისტებისთვის პარიზულ ღონისძიებებზე, მაგრამ თავისებურად ეწინააღმდეგებოდა ოკუპანტებს - ფრანგული დროშით სცენაზე 1943 და 1944 წლებში ორჯერ იმღერა ბერლინში, მათ შორის საფრანგეთის ერთიანობისა და ბრძოლის ემბლემატური სიმღერა Fanion de la Légion; ასრულებდა გერმანიის ბანაკებში პატიმრებისა და ძალით დასაქმებულთათვის; წერდა ორმაგი მნიშვნელობის სიმღერებს; ეხმარებოდა და აპარებდა ებრაელებს და ა.შ.", - წერს საქართველოს ყოფილი ელჩი საფრანგეთში.