კახა ბენდუქიძე წერს:

"2013 წელი, მარტი.
ყველა გასუსული უსმენდა "ჩაკრულოს". ბოლო ბგერა და სიჩუმე - ერთი წამი, ორი, სამი, და გუგუნი - დარბაზი ფეხზე იდგა და გიჟურ ტაშს უკრავდა.
კაი ხნის შემდეგ დარბაზი დაწყნარდა.
სიჩუმეში დოლის მჭახე ხმა გაისმა - "ხორუმი". დოლს ჭიბონი შეუერთდა. უცნაურმა რიტმმა ყველა აათამაშა - ვის მხარი აუტოკა, ვის ხელი და ვის - ფეხი.
სამთავრობო ლოჟაში კმაყოფილი პრეზიდენტი იღიმებოდა და ორი თითით მუსიკას მიჰყვებოდა.
უცებ თერთმეტივე მოცეკვავე გაჩერდა, ერთმა უბიდან რაღაც ამოიღო - თეთრი ტილო.
კრემლის დარბაზის სცენაზე მაღლა აწეულ ხელებს ეჭირათ ტრანსპარანტი.
"РОССИЯ, УЙДИ С НАШЕЙ ЗЕМЛИ!"
პუტინი აღარ იღიმებოდა.
არა ოკუპაციას...."