ჩემი დიდი ხნის საიდუმლო უნდა გაგიმხ­ილოთ. მას შემდეგ არაერთი წელი გავიდა, მაგრამ, იმდენად ვეღარ ვიტევ გულში იმ ტკივილს, რომ, გადავწყვიტე, ახ­ლა მოგწეროთ – ეგებ ამით ცოტათი მაინც შემიმსუბუქდეს ის საშინელი განცდა, რომელიც რამდენიმე წელია, თან მდევს.

სტუდენტობის პერიოდში, ზაფხ­ულის არდადეგებზე, მე და ჩემი დაქალი მეგობრის დაბადების დღეზე წავედით ბათუმში. რომ ჩავედით, თავსხ­მა წვიმა დაგვხ­ვდა და გავცივდი. დაბადების დღემ მშვიდობიანად ჩაიარა და მეორე საღამოს წამოვედით „მარშრუტკით“ – აღარ დავრჩით, რადგან თბილისში აუცილებელი საქმე გვქონდა. ხაშურს რომ მივუახ­ლოვდით, „მარშრუტკა“ გაფუჭ­და, სხვა ტრანსპორტმაც აღარ ჩამოიარა, თბილისამდე ჩამოსასვლელი ტაქსის ფული კი აღარ გვქონდა, არადა, უკვე ბნელოდა. რა გვექნა, არ ვიცოდით, მაგრამ, უცებ გაგვახ­სენდა, რომ ხაშურთან ახ­ლოს, ერთ სოფელში ჩვენი ჯგუფელი ცხოვრობდა. ვიცოდით, რომ იქ უნდა ყოფილიყო და გადავწყვიტეთ, მასთან მივსულიყავით ღამის გასათევად. სახ­ლშიც რომ არ დაგვხ­ვედროდა, მისი მშობლები ქუჩაში ხომ არ დაგვტოვებდნენ? საბედნიეროდ, ია შინ დაგვხ­ვდა. სიხ­არულით მიგვიღეს, გვავახ­შმეს და ლოგინებიც გაგვიშალეს. ისე მოხ­და, რომ ჩემი დაქალი იას ოთახ­ში დაწვა, მე კი – ცალკე, პატარა ოთახ­ში დამაწვინეს, რადგან იასთან მეტი საწოლი არ იდგა. დაღლილი ვიყავი და მალე დამეძინა. შუაღამისას კი რაღაც ფაჩუნმა და ჭრიალმა გამაღვიძა. შეშინებულმა გავახ­ილე თვალი და, ის იყო, შიშისგან უნდა მეყვირა, რომ ვიღაცამ პირზე ხელი დამაფარა და გამაკავა. მერე აღარაფერი მახ­სოვს, რადგან, ეტყობა, გული წამივიდა. გონს რომ მოვედი, დავინახე, რომ იას მამა შარვალს იცვამდა. თვალგახ­ელილი რომ დამინახა, მომიახ­ლოვდა, ჩემს სახ­ესთან დაიხ­არა და მუქარით მითხ­რა: ხმა არ ამოიღო, თორემ, ყველაფერს შენ დაგაბრალებ და ისე მოგჭ­რი თავს, სახ­ლიდან გამოსვლის სურვილიც აღარ გექნებაო. მაინც ბავშვი და გამოუცდელი ვიყავი, ვიფიქრე, მართლა შეასრულებს თავის მუქარას-მეთქი და შიშისგან მართლაც არ ამომიღია ხმა. გათენდა თუ არა, ჩემი დაქალი გავაღვიძე და სასწრაფოდ წამოვედით იქიდან. მასპინძლები ძალიან გვეხ­ვეწებოდნენ, რამდენიმე დღით კიდევ დარჩითო (განსაკუთრებით იას მამა იკლავდა თავს), მაგრამ, როგორც იტყვიან, უკანმოუხ­ედავად გამოვიქეცი იქიდან. ჩემს დაქალს უკვირდა, რა დაგემართაო, მაგრამ იმისთვისაც არაფერი მითქვამს.

თბილისში რომ ჩამოვედი, სიცხ­ემ ამიწია და მთელი ორი კვირა ისე ცუდად ვიყავი, კინაღამ მოვკვდი. რადგან გაციებული ვიყავი, ყველას ეგონა, გრიპი გამირთულდა, მაგრამ, მე ხომ ვიცოდი, რაც იყო ნამდვილი მიზეზი.

იმის შემდეგ 7-8 წელია გასული და დღემდე საშინლად მძულს მამაკაცები. ახ­ალგაზრდა გოგო ვარ და ჯერ შეყვარებული არ მყოლია, ყველა ბიჭი მეზიზღება, გათხ­ოვების ხსენებაზეც კი მაჟრიალებს. ზუსტად ვიცი, რომ ფსიქიატრთან თუ არა, ფსიქოლოგთან მაინც ვარ მისასვლელი, მაგრამ, მაშინ ყველაფრის მოყოლა მომიწევს, რისი გაკეთებაც საშინლად არ მინდა. არადა, როდემდე გავძლებ ასე, არ ვიცი. მეშინია, მართლა არ გავგიჟდე.

თამთა, 26 წლის.

წყარო: ჟურნალი "თბილისელები"