ზღაპარი თითოეულ ჩვენგანში ცხოვრობს, ამიტომ „იყო და არა იყო რა“ ქვემოთ მოყვანილ ტექსტში არავის გააკვირვებს:

„იყო და არა იყო რა, იყო ერთი მოხუცი ქალბატონი, რომელსაც ორი დიდი კასრი ჰქონდა. ერთ კასრს ბზარი ჰქონდა, მეორე კი შეუდარებელი იყო. სრულყოფილ კასრში დიდი რაოდენობით წყალი ჩადიოდა, ბზარიანი კასრიდან კი წყალი იღვრებოდა. მოხუცი ქალბატონის სახლსა და მდინარეს შორის დიდი გზა იყო, ყოველ დღე ქალბატონს მდინარიდან ორივე კასრით წყალი მოჰქონდა, მაგრამ ბზარიანი კასრი მხოლოდ ჩასხმული წყლის ნახევრის შენარჩუნებას ახერხებდა.

ორი წლის განმავლობაში ეს ყოველდღე ხდებოდა. უნაკლო კასრი ამაყი და ბედნიერი იყო, ბზარიან კასრს კი სრცხვენოდა. ერთ დღეს ბზარიანმა კასრმა ქალბატონს უთხრა:

„მრცხვენია ჩემი ბზარის გამო, საიდანაც მთელი გზა წყალი იღვრება“

მოხუცმა ქალბატონმა კი გაიღიმა და უპასუხა:

„შეამჩნიე, რომ იმ მხარეს საითაც შენი ბზარიდან წყალი იღვრება, ყვავილები იზრდება, მეორე მხარეს კი ბალახიც არ არის მწვანე? შენს მხარეს, გზაზე ყვავილის თესლი დავყარე, იმიტომ რომ შენი ნაკლის შესახებ ვიცოდი. ასე რომ შენ მათ ყოველ დღე რწყავ, როცა სახლში მოვდივართ. ორი წელია ვტკბები ამ ყვავილებით და თაიგულები მომაქვს სახლში. ისეთი რომ არ იყო, როგორიც ხარ, ეს სილამაზეც არ იქნებოდა.“