„მიუხედავად მრავალი საყურადღებო ამბისა, მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, განსაკუთრებით ყურადღებამისაქცევია შემდეგი ტენდენცია: არჩევნების გზით ხელისუფლებაში მოსული დიქტატურა. ათწლეულების მაძილზე მსოფლიოს მასშტაბით სახელისუფლებო მმართევლობის ორი მიმართულება არსებობდა, დემოკრატიული და არადემოკრატიული, ახლა კი გაჩნდა მესამეც, ჰიბრიდი, რომელსაც ასევე შეგვიძლია არადემოკრატიული დემოკრატია ვუწოდოთ. რუსეთი, ირანი, ერაყი, ვენესუელა, უკრაინა, საქართველო საუკეთესო მაგალითებია. რა აქვთ ამ რეჟიმებს საერთო? მათ „არჩეული“ ლიდერები ჰყავთ. ეს არის დემოკრატიული ნაწილი. ვირტუალურად კი მმართველობის ყველა დანარჩენი ასპექტი ავტორიტარულია.
დავახარისხოთ ამ ყოველივეს მანიშნებელი პუნქტები: მედია, რომელსაც ლიდერი ფლობს, ეკონომიკა, რომლის დომინანტ ნაწილსაც იგივე ადამიანი განკარგავს, ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები იდევნებიან, პასუხისგებაში არიან მიცემულნი ან ამის საშიშროების წინაშე დგანან, სახელმწიფოს მხრიდან რელიგიაში ჩარევა, სასამართლო ზეწოლა, და რა თქმა უნდა შეთქმულებებში სხვა ქვეყნების დადანაშაულება, როგორც წესი ამერიკის შეერთებული შტატების, სურათიც სახეზეა.
საქართველოში, ქვეყნის ყოფილი პრეზიდენტი მისი გუნდის ოთხ წევრთან ერთად პასუხისგებაში მისცეს, დაკავებულნი არიან მისი პარტიის გენერალური მდივანი და მისი გუნდის წევრი, დედაქალქის მერიც.
ბოლო ათწლეულის განმავლობაში თუ შეიძლება რაიმე გაკვეთილის სწავლა, იგი ასე გამოიყურება: მხოლოდ არჩევნები დემოკრატიას ვერ ქმნის. არჩევნები დემოკრატიული ინსტიტუტების გარეშე სათავეს უდებს არჩევით დიქტატურას, შედეგად მოულოდნელობა არ უნდა იყოს ის ფაქტი, რომ მსგავსად არჩეული ლიდერების უმრავლესობას ხალხი უნდობლობას მალევე უცხადებს“, - წერს სტატიის ავტორი.
მასალის გამოყენების პირობები






