საქართველოშიც კონკურსანტების შერჩევა ხშირად ამ პრინციპით ხდება. მთავარი მაინც ის არის, რომ ამის გამო თავად შემფასებლები თავს უხერხულად არ გრძნობენ. კომპეტენციის საჩვენებლად ხომ ყველას საკუთარი პროკრუსტეს სარეცელი აქვს გამზადებული, სადაც მათ ობიექტურობას მინდობილ მსხვერპლს აწვენენ. თუ საწოლში მყოფნი ლოგინზე გრძელი იქნებიან, მაშინ ზედმეტ ნაწილს მოაჭრიან, ხოლო თუ ნაკლებნი - გაჭიმავენ და საწოლის სიგრძეს გახდიან. მერე რა, თუ ასე შეიძლება სიცოცხლე მოუსპონ ბევრ მათგანს, მთავარია, შეარჩიონ კონკურსანტები, რომელნიც მიწოდებული თუ ნაკარნახევი აზრის მიხედვით მოერგებიან მოცემულ სტანდარტს და გახდებიან ,,ადაპტირებულნი.“ ახლა არ იკითხავთ რა სტანდარტზეა საუბარი?

ცნობილი რუსი ისტორიკოსი ევგენი ტარლე თავის ერთ-ერთ წიგნში ჰყვება მოსკოვის უნივერსიტეტში ნიკოლოზ I-ის სტუმრობის შესახებ. როცა რექტორმა მას საუკეთესო სტუდენტები წარუდგინა მათთან მოკლე საუბრის შემდეგ იმპერატორმა თქვა: ,,მე არ მჭირდება ჭკვიანები, მე მჭირდება დამჯერები.“

ეს ის ნიკოლოზია, რომელსაც უნდოდა დამჯერად ექცია პუშკინი, ასეთი მოპყრობის შედეგად პუშკინი დაიღუპა.

გადის წლები, ათწლეულები და ასწლეულებიც, მაგრამ სტანდარტისთვის დადგენილი ნორმები არ იცვლება, რადგან დამჯერები კვლავაც საჭირონი არიან. ჭკვიანები? ჭკვიანები უბრალოდ იღუპებიან.