„ვაშლი და ატამი უფრო ღირებულია, ვიდრე დაღუპული ბიჭების მსხვერპლი“

სოც.მედია - 18:55, 15 Dec, 2013

3379

„ბურთი ყელში...

რით დავიწყო არ ვიცი. წლები ბევრი მაქვს, გაკეთებული კი ცოტა. იმით ვიმშვიდებ თავს, რომ ჩემი ცხოვრების კიბეზე ისე ვიარე, უკან ჭუჭყიანი ნაფეხური არ დამიტოვებია.

მაგრამ სათქმელი სხვა მაქვს. ვინც წაიკითხავს ამას, ერთი თხოვნა მაქვს – ნუ განმსჯით. ვწერ იმას, რაც მაწუხებს და მტკივა.

მწარედ მახსოვს 9 აპრილს დაჩეხილი საქართველო, მერე თითქოსდა მკვდრეთით აღმდგარი, გაერთიანებული.

დაგორებული კურცხალი დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღეს.

მერე ისევ დახლეჩილი საქართველო, დახვრეტილი მიტინგები, პირველი პრეზიდენტის სიკვდილი.

მერე ისევ ვითომ იმედის გამოჩენა, ისევ ქაოსი, ისევ სათავისოდ დაქაჩული და დაგლეჯილი საქართველო, აწიოკებული სამეგრელო, დაკარგული თაობები, უიმედობა.

მწარედ მახსოვს– სამყარო 21-ე საუკუნეს რომ ფეიერვერკებით ხვდებოდა, ჩვენ სანთელს ვეძებდით სიბნელის გასანათებლად.

საჭმელს ვეძებდით დასაპურებლად.

სითბოს ვეძებდით გასათბობად.

ხან ვპოულობდით და ხან ვერა.

მწარედ მახსოვს – სოხუმი რომ ეცემოდა, როგორ დარბოდა ქართველების ნაწილი დუბაიში სავაჭროდ, როგორ მამცირებდნენ ჩოლოქთან აჭარაში წასვლისას, როგორ მტკიოდა გული, უსამართლობა და აღებ–მიცემობა რომ იყო ყველგან გამეფებული.

გული მისკდებოდა ჩემი თაობის თანდათანობითი გაუბედურებისა და დაკარგვის გამო.

გაფართოებული თვალებით ვკითხულობდი ჩემი ქვეყნის მტვერდადებულ ისტორიას, ვიგებდი სიმართლეს და გული მეწურებოდა – როგორ ვიცხოვრეთ ისტორიულ სიბნელეში, რატომ არ ვსწავლობდით საქართველოს წარსულს? უძველესს კი არა - უახლოესს და ბრაზი მომდიოდა საკუთარ თავზე – ქართველი რომ არ იცნობ საკუთარ ისტორიას, ნეტა რა პრეტენზია გაქვს მეთქი.

მერე ნელ–ნელა შევეცადე, რაღაც სალბუნი დამედო საკუთარი ტკივილისათვის – არ გამომივიდა. საკუთარ ტკივილს როგორ მივხედავდი, ტკივილი და სიმწარე იყო ყველგან.

მერე მოვიდა იმედი, დავინახე ერთიანი საქართველო – ამხედრებული მომავლისათვის. მაგრამ რა? ისევ ბრძოლა და გაუტანლობა, თანამდებობებზე გადაგებული პოლიტიკოსები, ისევ სათავისოდ გადაქაჩული საქართველო, მერე მართლა ომი – ვითომ ერთმორწმუნის "კურთხეული ბომბები", გავერანებული ქართლი, სამეგრელო და ქართველთა ნაწილის ხელების ფშვნეტა.

დღეს რა ხდება – შურისძიება, ბოღმა, საყოველთაო სიძულვილი, ნიშნისმოგება, გაზულუქებული ერი და ბერი, ვიღას ახსოვს საქართველო.

ვაშლი და ატამი უფრო ღირებულია, ვიდრე დაღუპული ბიჭების მიერ ქვეყნისთვის გაღებული მსხვერპლი.

მტკივა ეს ყველაფერი და ამიტომაც მაქვს ბურთი ყელში გაჩხერილი.

ბღავილი მინდა, მაგრამ მრცხვენია –კაცი ვარ.

ამიტომ ჩუმად ვიტირებ, ცრემლს გადავყლაპავ და ახალ წელს შევთხოვ – დამიბრუნე საქართველო...“

ავთანდილ ოსეფაიშვილი, სტატუსი "ფეისბუქზე".