„სამწუხაროა,რომ თურმე არასოდეს მინახავს სინამდვილეში როგორ კაშკაშებს მზე.არც თქვენ გინახავთ,რადგან ჩვენ, ყველა,ჩემზე უფროსებიც და ძალიან უმცროსებიც სულ მუდამ(ესეც თურმე) უმზეო ჟამში ვცხოვრობდით.

მართალია, ცარიზმის ორასწლოვან წყვდიადს ჩვენ არ მოვსწრებივართ,მაგრამ შემდეგ,კომუნისტები რომ გვიმტკიცებდნენ,ბნელეთი დავამარცხეთ და უჩრდილო მზიანეთი დავამკვიდრეთო,ხომ სიცრუე იყო?!

მერე კომუნისტების სამოცდაათწლოვანი უკუნი რომ გვეგონა გაფანტული,ის დროც დიქტატორული უთენარო ღამე იყოო!...

და, დემოკრატია ლობიობა არ გეგონოთო, რომ გვმოძღვრავდნენ, ის ხომ იყო და იყო!

და იმ გვირაბის ბოლოს შევარდნაძემ რომ სინათლე დალანდა, ისიც მირაჟიაო- სააკაშვილმა და ნამდვილი მზე მე ავაკაშკაშე სამშობლოს ცაზეო -

და ის ცხრა წელი კი ისე ბნელოდა თურმე, ახლაც ვერ ხერხდება( ჯერჯერობით) გათენება და

...ჩქარა,თორემ წასულა....“

ეფემია ვარდოსანიძე, ფილოლოგი.