ზუგდიდში დადიანების სასახლის ეზოს ნაწილი გაიყიდა. მუზეუმის დირექტორი, ლილი ბერაია „კვირის პალიტრასთან“ საუბარში ამბობს, რომ გაყიდვის ფაქტი ეკონომიკის სამინისტროსა და საჯარო რეესტრის ოფიციალურად დამოწმებული საბუთებით დასტურდება.

დოკუმენტების თანახმად, სასახლის ეზო, აღარც სასახლეს ეკუთვნის და აღარც - სამინისტროს. როგორც ირკვევა, ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, კულტურის სამინისტროს გვერდის ავლით, 2012 წლის პირველ ნახევარში მიწის უზარმაზარი ფართობი რეგიონულ სახელმწიფო სტრუქტურას - სამეგრელო-გურია-ზემო სვანეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზაციის სამსახურს - წერილობითი მოთხოვნის საფუძველზე დაუკანონა.

,,თავის დროზე დადიანების სასახლე და ეზო უზურფრუქტით გადმოგვცა სახელმწიფომ. გადავწყვიტე, ყველა დოკუმენტი მომეწესრიგებინა საჯარო რეესტრში. შევაგროვე საბუთები და წესისამებრ, მივმართე კულტურის სამინისტროს, რომელმაც საბუთები გაუგზავნა ეკონომიკის სამინისტროს, როგორც სახელმწიფოს ქონების განმკარგველს.

იქიდან მოვიდა წერილი, აზომვითი ნახაზი არასწორად გაქვთ გაკეთებული, რადგან ეზოს ნაწილი ეკუთვნის საპატრიარქოს (ალბათ, სასახლის მიმდებარე დადიანების კარის ეკლესიისათვის), ნაწილი კი გაყიდულია კერძო პირზეო.

გაირკვა, რომ ქონება, ანუ მიწა - 38 510 კვ.მ ფართობის ეზო - სამეგრელო-გურია-ზემო სვანეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზაციის სამსახურის სახელზეა გაფორმებული და მას აქვს გაყიდვის უფლებაც,“- აცხადებს ,,კვირის პალიტრასთან“ მუზეუმის დირექტორი ლილი ბერაია.

მუზეუმის ხელმძღვანელობისთვის ცნობილია, მხოლოდ ერთ-ერთი მყიდველის - ზუგდიდელი ლევან ქარდავას ვინაობა. ის არის უკანონოდ გაყიდული მიწის ნაწილის - 995 კვ.მ.-ის მეპატრონე.

,,მხოლოდ ახლა მაჩვენეს ამ სამსახურის მიმართვა ეკონომიკის სამინისტროსადმი, გადმოგვეცით ეს მიწაო. ასე ქურდულად, უსინდისოდ, კანონის, მორალის გვერდის ავლით, უღირსმა ჩინოსნებმა კულტურულ მემკვიდრეობად გამოცხადებული მიწა გაყიდეს. ვინმე ლევან ქარდავამ იყიდაო. რა მნიშვნელობა აქვს, ვინ იყიდა? თან, კვალის არევის თუ თვალის ახვევის მიზნით, იცით, როგორ დაარეგისტრირეს ეზოს ფართობი? სასახლეები არ ჩანს ანუ რეესტრის მონაცემების მიხედვით, დადიანების, ეკატერინეს, ნიკოს სასახლეები არ არსებობს.

ალბათ, ეზოს რომ დაინაწილებდნენ, მერე დაარეგისტრირებდნენ შენობებს და რომ დასცლოდათ, არ არის გამორიცხული, რომელიმე მათგანის გაყიდვაც ეცადათ. საჯარო რეესტრში გაოგნებული დავჩერებოდი ნახაზს და ვკითხულობდი, სასახლეები სად არის-მეთქი? რეესტრის თანამშრომლებიც მხრებს იჩეჩდნენ,“- აცხადებს ბერაია.