"ალბათ ყველას გვახსოვს სტენლი კუბრიკის ბრწყინვალე ფილმი "სპარტაკი", რომლის საკვანძო მომენტშიც რომაელი პოლიტიკოსი და გენერალი მარკუს კრასუსი (ლოურენს ოლივიე) დემონსტრატიულად ტოვებს სენატის რიგებს და მიდის პოლიტიკიდან, როგორც, მისივე სიტყვებით, ადამიანი ვისაც პოლიტიკა აღარ აინტერესებს.

მის ამ ქმედებას, რომელიც საკმაოდ აბნევს სპარტაკის აჯანყებით ისედაც დაბნეულ სენატორებს, ნიღაბს ჩამოხსნის ასაკოვანი და გამოცდილი სენატორი გრაკჰუსი (ჩარლზ ლოუტონი), ვინც საჯაროდ აცხადებს, რომ მარკუს კრასუსი მიდის იმიტომ, რომ ტრიუმფით ხელახლა დაბრუნდეს კიდევ უფრო გაძლიერებული და განდიდებული.

უფლებას ვიტოვებ ანალოგიური მოტივაცია დავინახო პრემიერ ივანიშვილის პოლიტიკიდან "წასვლის" გამოცხადების მოსმენისას - მე მგონი იგი ჯერ კიდევ ძალიან არაპოპულარულ და წარუმატებელ პოლიტიკოსად ქცევამდე გადის დროებით მოედნიდან, რომ შეჩერებული ეკონომიკური ზრდა, გაზრდილი დანაშაული, შეუსრულებელი დაპირებები და ა.შ. მიეწეროს არა მას, არამედ პოლიტიკაში დარჩენილ მთავრობის წევრებს. ან, ალტერნატიულად, მთლად უარესის მოწმენი ვხდებით - პრემიერს უნდა ძალაუფლება, მაგრამ არ უნდა ამ ძალაუფლებიდან გამომდინარე პასუხისმგებლობა და ის "გარედან" განაგრძობს პროცესების მართვას საკუთარი კაპიტალის გამოყენებით.

ამ ყველაფერს, იგი, რა თქმა უნდა საკუთარი უსაფრთხოებისათვის აკეთებს, რაც მისთვის ნიშნავს ფრაგმენტირებულ პოლიტიკურ ლანდშაფტს, სადაც ვერც ერთი პოლიტიკური ძალა ისე ვერ გაძლიერდება, რომ მას საფრთხე შეუქმნას. აქ, პარადოქსულად ივანიშვილის და ჩვენი, ჩვეულებრივი მოქალაქეების ინტერესი ემთხვევა ერთმანეთს, ვინაიდან, დაბალანსებული და არა-ყოვლისმომცველი ხელისუფლება აუცილებელია ქვეყნის შიდა თავისუფლების ჯერ შესაქმნელად და მერე დასაცავად. ეს მას საკუთარ უსაფრხოებაზე ზრუნვით შეიძლება გამოუვიდეს."