საბჭოთა კავშირის და, შესაბამისად - საქართველოს მასშტაბითაც პირველი საჰაერო საბაგირო გზა მდინარე ყვირილას ხეობაში, უზარმაზარ კლდეებს შორის მოქცეულ ჭიათურაში გაიხსნა. 1954 წელს იგი ინჟინერ გიორგი ფანცულაიას აუგია.

მსოფლიოში ყველაზე უსაფრთხოდ სწორედ ეს ტრანსპორტი მიიჩნევა, თუმცა ავარიასა და ტრაგიკულ დასასრულს ვერც ამ უხიფათო ტრანსპორტის მგზავრები ასცდნენ - საქართველოში ყველას ახსოვს 1990 წლის პირველი ივნისის ტრაგედია - თბილისში, რუსთაველის პროსპექტისა და მთაწმინდის დამაკავშირებელ საბაგირო გზაზე მომხდარი, საბაგირო გზების ისტორიის ერთ-ერთი უდიდესი ავარია, სადაც 22 ადამიანამდე დაიღუპა და 15-მდე მძიმედ დაშავდა;

წლების შემდეგ ორი შემთხვევა მოხდა ჭიათურის საბაგირო გზის სხვადასხვა მარშრუტზე და, საბედნიეროდ, ორივე უმსხვერპლოდ დასრულდა - პირველი შემთხვევისას, 2008 წელს, ავარიულად დაშვებული კაბინა სამუხრუჭე სისტემამ უფსკრულის თავზე გააჩერა. თბილისიდან სპეციალისტების ჩამოსვლამდე, რამდენიმე საათის განმავლობაში, 12 ადამიანს, ფაქტობრივად, ცაში დაკიდულს მოუწია მოცდამ; მეორე შემთხვევისას, 2012 წელს კი, საბაგირო გზის წამყვანი ბაგირი გაწყდა და ვაგონი სამანქანე სადგურს შეეჯახა. ვაგონში ერთი ქალბატონი იმყოფებოდა და იმ უბედურ შემთხვევას მხოლოდ მოტეხილობებით გადაურჩა; ასევე, საბედნიეროდ, არავინ დაღუპულა ახლახან, გუდაურის სათხილამურო ტრასის, "საძელეს" საბაგიროზე მომხდარი ავარიისას...

ამჯერად ჭიათურის 2012 წლის საბაგირო გზის ამბის სწორედ იმ ერთადერთ ქალბატონს გაგაცნობთ, საბაგირო ვაგონში მარტოდმარტო რომ აღმოჩნდა. ..

2012 წლის 11 სექტემბერი იყო, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღე. ყოველთვის ვამბობ, უფალმა და წმინდა იოანემ დამიფარეს, ცოცხალი რომ გადავრჩი-მეთქი. არც კი ვიცი, ზუსტად რა მოხდა... საღამოვდებოდა და ითხვისის სადგურიდან დაბლა ვეშვებოდი. მგზავრი არ მყავდა, თუმცა ჭიათურის სადგურზე ზემოთ წამომსვლელი ხალხი იცდიდა. როდესაც მივხვდი, საავარიო სიტუაცია შეიქმნა, მაშინვე ვაგონის "პარაშუტს" ვეცი - გადმოსაფრენ "პარაშუტს" არ ვგულისხმობ, სპეციალური მოწყობილობაა, რომელიც სახელურის ჩამოწევით ტროსს ეჭიდება და მოძრავ ვაგონს ამუხრუჭებს. სამწუხაროდ, ვაგონი ბოლომდე მაინც ვერ გაჩერდა, სადგურისკენ ჩახოხდა და სამანქანე სადგურს შეეჯახა, მე კი კიდურების მოტეხილობებით საავადმყოფოში გადამიყვანეს. მერე ეს დაზიანებული საბაგირო კარგა ხანს არ მოქმედებდა. მეც დავანებე თავი მანდ მუშაობას, შიშის გამო - ნაკლებად, უბრალოდ, სიფრთხილე გამოვიჩინე. ხომ იცით, ნათქვამია, კოკა ყოველთვის არ მოიტანს წყალსო?

იხილეთ ვრცლად: კვირის პალიტრა