ისე, რა ტრაგიკომიკური ამბავია ეს ჩვენი სინამდვილე. ყოფილი ,,ნაციონალი" თბილისის საკრებულოს თავკაცად ტაშით და ოვაციით წამოაყენა ,,ქართულმა ოცნებამ" და დანარჩენმა ოპოზიციურმა კომპანიამ.

მითხარით ომი, სადაც მტრის დეზერტირს საკუთარ სარდლად ამწესებდნენ. ასეთი ომი არ არსებობს. ეს მეომრულ წესებს არღვევს და ამნაირი ჯარი მხოლოდ დემორალიზაციისა და დამარცხებისთვის არის განწირული.

იუდა ისკარიოტელისათვისაც მღვდელთმთავრობა არავის შეუთავაზებია. მას 30 ვერცხლი აკმარეს. რომელი საზოგადოებაა უფრო მორალური, დღევანდელი ჩვენი თუ იმდროინდელი ებრაული. ეს რიტორიკული შეკითხვისთვის, თორემ ქვეყანას, რომელიც საზოგადო საქმეში თეთრს შავისგან ვერ არჩევს, კარგი დღე რომ არ მოელის, ცხადია.

ომშიც და მშვიდობაშიც არსებობს აუცილებელი დაუწერელი კანონები, რომელიც თაობიდან თაობაში გადადის და მათი დაცვის გარეშე ადამიანები ადამიანურ სახეს კარგავენ. თუმცა, არსებობს ქცევის წესები, უფრო სწორად უწესობები, რომლებიც როგორც ჩანს რუსული ოლიგარქიული ცხოვრებისათვის ძალუმად არის დამახასიათებელი და რასაც ზნეობრივი განურჩევლობა ჰქვია.

ეს დანიშვნა–არჩევაც ალბათ ამ ,,წესების" ანარეკლია და კიდევ ჩვენი უჭკუობისა და უსულგულობის.

ვირს მესია ვერაფერს უშველის, სახედარი სახედარია, ლაგამამოდებული, სახრემოღერებული პატრონის მორჩილი და საპალნის დამცირებული მზიდველი. ხანდახან გაჯიქდება, მათრახიც რომ არ შველის. მაგრამ წინ მატყუარა ბალახ–ბულახს ჩამოუკონწიალებენ და ისევ აგრეძელებს სვლას, საითაც ბატონს უნდა.

ნუთუ რაცა ვართ, სულ ესა ვართ? იქნებ დროა გამოვფხიზლდეთ!