ირანში მიმდინარე გამოსვლები სპონტანურია და არცერთ პოლიტიკურ მიმდინარეობას მასზე გავლენის მოხდენა არ შეუძლია, აცხადებს მსოფლიო მედია.

მსოფლიოს პოლიტოლოგები აკეთებენ დასკვნას, რომ საპროტესტო გამოსვლების მონაწილეები უკმაყოფილებას გამოხატავენ ყველა პოლიტიკური ძალისა და ლიდერის მიმართ, რომლისთვისაც არჩევნებში ხმის მიცემა უწევთ.

2009 წლის გამოსვლებისგან განსხვავებით, ამ აქციებს ოპოზიცია არ და ვერ ხელმძღვანელობს - მაშინ მოსახლეობა მოქმედ პრეზიდენტს მაჰმუდ აჰმადინეჟადის არჩევნების გაყალბებაში ადანაშაულებდა და ოპოზიციონერ კანდიდატებს უჭერდა მხარს.

მომიტინგეებს არ აქვთ საერთო კონკრეტული მიზანი და მესიჯი ხელისუფლების მისამართით, მათ უბრალოდ ირანში გამეფებული პოლიტიკური, ეკონომიკური და სოციალური მდგომარეობა ამოუვიდათ ყელში და ცვლილებებს ითხოვენ. ამ ფაქტზე მეტყველებს მიგინგებზე გამოტანილი მრავალფეროვანი ლოზუნგები, რომელთა თემატიკაც სოციალური პრობლემებიდან იწყება, საგარეო კურსით გრძელდება და ისლამური სახელმწიფოს დამხობის მოწოდებით მთავრდება.

"ძირს როუჰანი", "ძირს მაღალი ფასები", "ძირს დიქტატურა - სიკვდილი დიქტატორს" (იგულისხმება აიათოლა ჰამენეი), "გამოდით სირიიდან - მიხედეთ ქვეყანას" "არ ღაზა და არც ლიბანი, ჩემი ცხოვრება - არის ირანი", "სიკვდილი რუსეთს" - ეს ის ძირითადი ლოზუნგებია, რომლებიც ყველაზე ხშირად ისმის მიტინგებზე.