იმ დროს იყო ასეთი საზოგადოებრივი გაკიცხვის ფორმა - ამხანაგური სასამართლო, ერთგვარი კოლექტიური ლინჩი კომუნიზმის მშენებლების აღსაზრდელად. ,,დიადი იდეალებისაგან“ გადახრილს შრომითი კოლექტივები სამარცხვინო ბოძზე გულმოდგინედ აკრავდნენ. ვერაფრით დაიცავდა კაცი თავს ამ სახალხო დამუნათებისაგან. დირექტივა ზემოდან მოდიოდა და თავგამოდებული ბრბო საგულდაგულოდ ასრულებდა მას. ყოველივე ამის შემდეგ შერცხვენილი და თავსლაფდასხმული მსხვერპლი თავის დამმუნათებელთა აღსაზრდელად გადაცემულად ითვლებოდა.
იყო სხვა გაცილებით ტრაგიკული კოლექტიური ანგარიშწორები გასული საუკუნის 30-იან წლებში: მშრომელთა წერილიები, ე.წ. შემოქმედებითი კავშირების, შრომითი კოლექტივების კრებები ,,ტრიცკისტების“ თუ სხვა ,,განდგომილების“ გამოსავლენად და დასაჯელად. აქ შედეგები გაცილებით საშინელი იყო - თვითმკვლელობები, ,,ტროიკების“ განაჩენები, დახვრეტები ან, უკეთეს შემთხვევაში, ხანგრძლივი გადასახლებები ,,გულაგებში“.
ამბობენ ისტორია ფარსის სახით მეორდებაო. ჰოდა, გუშინაც ასე იყო. ჩვენს მოსამართლეებში რეინკარნირებული ლენინ-სტალინ-ვიშინსკი მათი ხანის შესაფერისად ,,ხალხის მტრებს“ ავლენდნენ. გასაკიცხ-დასასჯელი, სამარცხვინო სკამზე გამწესებული და ჩასაქოლი კი არც მეტი, არც ნაკლები საქართველოს პრეზიდენტი აღმოჩნდა. ამ ტრაგიკომიკური სანახაობისაგან არც იცი იცინო თუ იტირო. ჩემში გუშინდელი ,,კუდიანებზე“ მონადირენი უფრო სიბრალულს იწვევენ. თუმცა ეხლა სხვა დროა და ასე დიდხანს ვერ გაგრძელდება. პინგვინიზიციის ტრიუმფალური სვლა, რომელიც ამჯერად სასამართლო ხელისუფლებაში გრძელდება, სულ მალე შეწყდება თუმცა ეს ისტორიის განაჩენს ვერავის აარიდებს.
მანამდე კი ერთ ცნობილ შეგონებას ვიტყვი, იქნებ ვინმემ ყურად იღოს და ამ უმსგავსოებას გაეცალოს: შეხედეთ, რას დაგამსგავსათ მამაძაღლმა სეთურმა, ძვირფასო კოლეგებო!
მალხაზ პატარაია
მოძრაობა ,,დაბრუნების“ თავჯდომარე
მასალის გამოყენების პირობები






