მწერალი გურამ ოდიშარია აფხაზის და ქართველის მეგობრობის სევდიან ისტორიას ჰყვება.

„სოხუმში ბავშვობის ორ განუყრელ მეგობარს ვიცნობდი: აფხაზ ჯუმას და ქართველ თემურს. ქართველის მეტსახელი - ბაჯაა, სოხუმელებიც მას უფრო ასე - ბაჯად იცნობენ. ხშირად ვხვდებოდი მათ სანაპიროზე, ტურბაზის უბანში თუ ლოკომოტივის პლიაჟზე.

აფხაზეთის ომის შემდეგ ბაჯა თბილისში ცხოვრობს, დევნილია. ჯუმა კი, სოხუმში დარჩა.

რამდენიმე წლის წინათ, სოხუმში ჩასულს, აფხაზმა ნაცნობებმა მიამბეს: როცა ჯუმა დათვრება (ხშირად ეს შუაღამისას ხდებაო), იმ სახლთან მიდის, სადაც ომამდე ბაჯა ცხოვრობდა, დადგება შორიახლოს და ბაჯას, რაც შეიძლება ხმამაღლა უხმობს:

- ბაჯა! ბაჯა! ბაჯააააააა....

ბაჯას ბინაში, რა თქმა უნდა, ახლა სხვები ცხოვრობენ. გამოდგებიან აივანზე და ჯუმას ანამუსებენ:

- წადი, ჯუმა აქედან. ხალხს სძინავს, ნუ აღვიძებ... წადი, სული ნუ ამოგვხადე!... არ ცხოვრობს აქ ბაჯა... არ ცხოვრობს აქ ბაჯა!...

- სად არის ბაჯა? - მერამდენედ კითხულობს ჯუმა.

- არ არის, წავიდა, შორსააა... რა უნდა აქ ბაჯას?

- როგორ თუ რა უნდა, აქაა ბაჯა და სულ აქ იქნება... - არ ცხრება ჯუმა.

დგას და ხმამაღლა უხმობს მეგობარს... სახლის პატრონები ჩამოდიან და ვაი-ვაგლახით ატოვებინებენ ჯუმას იქაურობას. ზოგჯერ საქმე იქამდე მიდის, რომ ბაჯას მაძიებელ ჯუმას გაკოჭავენ ხოლმე...

მაგრამ გადის სულ სამი თუ ოთხი დღე და შუაღამის სოხუმს კვლავ აღვიძებს ჯუმას ხმამაღალი ძახილი:

- ბაჯა, ბაჯა, ბაჯააააააა

ხანდახან ის ხმა თბილისამდე, ბაჯას აქაურ ბინამდე აღწევს.“