,,ბევრი ვიგინე, როცა ჰარამხანაში მოვხვდი... გამახსენდა, რას უშვრებოდნენ ჩვენს ქალებს“

,,ბევრი ვიგინე, როცა ჰარამხანაში მოვხვდი... გამახსენდა, რას უშვრებოდნენ ჩვენს ქალებს“ - ალეკო ელისაშვილი

საზოგადოება - 13:12, 24 Aug, 2015

4664

რას ჰყვება საკრებულოს დამოუკიდებელი დეპუტატი ალეკო ელისაშვილი ამერიკული არდადეგების შესახებ, რატომ ვერ იცხოვრებდა ის აშშ-ში, როგორ მოხვდა ჰარამხანაში და რა შარში გაყო თავი. რატომ ვერ იცხოვრებდა დეპუტატი ამერიკის შეერთებულ შტატებში - ამონარიდი ინტერვიუდან:

_ზოგს კი ჰგონია ის დღეები, რაც ამერიკაში გავატარე არდადეგები, სინამდვილეში, ძალიან კარგი 22-დღიანი სასწავლო პროგრამა იყო – ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ ორგანიზებული კურსი ქალაქების მდგრად განვითარებასა და გარემოს დაცვით საკითხებზე. ხუთ ქალაქში მოგვიწია მუშაობა ისეთ საკითხებზე, რაც ჩემთვის საინტერესოა. პირველად ვიყავი ამერიკაში და იმედია, უკანასკნელად. ევროპაში ბევრჯერ ვარ ნამყოფი, ამერიკაში აქამდე რომ ვერ მოვხვდი, ეტყობა, ზოდიაქო მიშლიდა ხელს (იცინის).

– რატომ უკანასკნელად? არ მოგეწონა ამერიკული ვოიაჟი?

– ძალიანაც მომეწონა, თუმცა ეს არაა ქვეყანა, სადაც ვიცხოვრებდი. ისედაც ვერსად ვძლებ, მაგრამ ამერიკაში, მით უფრო... ძალიან კაპიტალისტური ქვეყანაა, თუმცა მაინც კარგი შთაბეჭდილებებით დავბრუნდი. ვნახე საოცარი, საინტერესო მუზეუმები. მომეწონა ამერიკელების წესი – წინასწარ მსჯელობა ყველაფერზე. ჩვენთან ხომ პირიქითაა, ჯერ გადაწყვეტილებები მიიღება, მერე იწყება ჩხუბი და დავიდარაბა. კიდევ მომეწონა ისიც, რომ სადაც არ უნდა შეხვიდე, ნებისმიერ ოფისში, სახლში, გამარჯობის თქმის შემდეგ, ტუალეტისკენ მიგითითებენ. ეს ძალიან კარგია. ჩვენთან ხომ სირცხვილია, საპირფარეშო იკითხო. სანამ არ გადაფიჩინდები და ცრემლები არ წამოგივა, შენც გერიდება ჰკითხო მასპინძელს, სად აქვს ტუალეტი. იმას ხომ საერთოდ არ აფიქრებს ეს. შესაძლოა, საიდანმე შერცხვენილი და თავმოჭრილი გამოხვიდე, რაც ამერიკაში არ მოხდება. აი, ეს ორი რამ ძალიან მომეწონა (იცინის). ჩემი ინტერესი უფრო აღმოსავლეთის ქვეყნებია – რამდენიმე ქვეყანაში, რაც მე მაინტერესებს, ახლა მტერი თუ წავა, თუმცა სულ მინდოდა, მენახა ირანი, ისრაელი. მაინტერესებს იორდანია, ცენტრალური აზია: უზბეკეთი. მე მიზიდავს ის ქვეყნები, სადაც ჩვენი ქვეყნის ბედი წყდებოდა. მაგალითად, ძალიან აღტაცებული ვიყავი, როცა პირველად მოვხვდი სტამბულში – დადიხარ, ნახულობ სულთნის სასახლეს, სადაც ვიღაც ტიპები შენი ქვეყნის ბედს წყვეტდნენ: აბა წავედით, სეირი ვაჩვენოთ გურჯისტანსო და მოდიოდნენ. ბევრი ვიგინე, როცა ჰარამხანაში მოვხვდი და გამახსენდა, რას უშვრებოდნენ ჩვენს ქალებს. მაინტერესებს სამარყანდი, სადაც ის მუდრეგი თემურ ლენგი იდგა, თუმცა სად იდგა? ნეტავ, მდგარიყო და არ ერბინა იმ ცხენით აღმა-დაღმა. მაინტერესებს, როგორ ჩანს საქართველო ისპაჰანიდან ან სამარყანდიდან. მაინტერესებს რა ემოციები გამიჩნდება იქ.