„ქართული ანდაზაა: "დათვი რომ მოგერიოს, ბაბაია დაუძახეო". ვის ეჭიდავები, კაცო, თეთრ დათვს? ყველანაირად უნდა ვეცადოთ, რომ შემრიგებლური პოლიტიკა გავატაროთ. მეზობლურად უნდა ესაუბრო, - როგორ ხარ, ჩემო ბატონო, მობრძანდი, შენი ჭირიმე, მეზობლები ვართ და ასე შემდეგ...
დათვი, რომ მოგერევა, "ბაბაია" უნდა დაუძახო, ჭიდაობა კი არ უნდა დაუწყო-მეთქი... დღემდე ასე მოვედით ქართველები, თორემ ამდენი ერი გადაშენდა და გაწყდა. ჩვენ ჭკუამ გადაგვარჩინა. ვისაც "ნაცარქექია" წაკითხული აქვს, ძალიან კარგად იცის, როგორ მოიქცეს! ზოგიერთებმა კიდევ კარგად გადაიკითხონ, ვურჩევ! ცოტა ადრეც რომ გადაეკითხათ, კარგი იქნებოდა, მაგრამ ჭიდაობა ამჯობინეს! ჭიდაობა არ უნდა დაგვეწყო და გათახსირებულები არ უნდა გვეძახა მათთვის! ხომ ხედავთ, სომხები როგორ იქცევიან... ჩვენ ვეცით პირში, ვითომ მომრევები ვიყავით“- აცხადებს გივი ბერიკაშვილი.
მასალის გამოყენების პირობები






