იმ საბედისწერო დღემდე, როცა მდინარემ არტახები გაგლიჯა და თბილისის ცენტრში სიკვდილის კალო დაატრიალა, დები ინდირა და ლიზა ზარანდიები სხვა თანატოლებივით ცხოვრობდნენ. სწავლობდნენ, მუშაობდნენ, უყვარდათ და ბედნიერ მომავალზე ოცნებობდნენ.

„წვიმაა და ჯერ შინ ვერ მოვდივართ, როგორც კი ცოტას გადაიღებს, გამოვალთ, არ ინერვიულო...“ - ამ უკანასკნელი მესიჯით სცადა ინდირამ აფორიაქებული დედის დამშვიდება, მაგრამ პირობა ვერ შეასრულა, რადგან მდინარე ვერემ სახლისკენ მიმავალ დებს ყველა გზა გადაუკეტა.

მომხდარისა და განცდილის შემდეგ, ირაკლიმ გარესამყაროსთან კონტაქტი გაწყვიტა. არ პასუხობდა სატელეფონო ზარებს და უარს ამბობდა მომხდარის გახსენებაზე, მაგრამ როცა დუმილმა ტკივილი უფრო აუტანელი გახადა, ინტერვიუზე დაგვთანხმდა..

ირაკლი ჟორჟოლიანი:

– ჩვენი შეხვედრა თითქოს ძალიან ბანალურად და ამავე დროს, ძალიან ორიგინალურად მოხდა. ერთმანეთი სრულიად შემთხვევით, „ფეისბუკზე“ გავიცანით. ახლაც ის მაუსი მაქვს, რომელიც გაფუჭებულია და ხანდახან გორგოლაჭი ჭედავს. არ ვიცი, როგორ აღმოვჩნდი ინდირას გვერდზე და ამ დროს მაუსმა გამიჭედა.

რომ ამემუშავებინა, მაგიდაზე დავარტყი და არც მიმიქცევია ყურადღება, ისე გავუგზავნე ინდირას მეგობრობის თხოვნა. 15 წუთის შემდეგ მომივიდა დასტური. როგორც მერე გავიგე, თავისი კურსელი ვეგონე და რაღაც სტიკერი გამოგზავნა.

მე ვუთხარი, რომ სხვაში შევეშალე და ასე შევყევით საუბარს. ეს მოხდა 2014 წლის 18 მარტს.

– ერთად გატარებულ რომელიმე განსაკუთრებულ დღეს ხომ ვერ გაიხსენებდით.

– მასთან გატარებული ყველა დღე ჩემთვის განსაკუთრებულია. ვერც ერთს ვერ გამოვყოფ.

– როდის მიხვდით, რომ თქვენ შორის სერიოზული გრძნობა გაჩნდა?

– ჩვენ ერთად წელიწადი და სამი თვე ვიყავით. მანამდე არასოდეს მიფიქრია ოჯახის შექმნაზე, მაგრამ ჩვენი გაცნობიდან, დაახლოებით, 5-6 თვეში უკვე ვიცოდი, რომ ინდირა ჩემი მეორე ნახევარი იყო. ყველა ის თვისება, რაც მე უარყოფითი მაქვს, მასში დადებითი იყო და პირიქით, რაც მას უარყოფითი ჰქონდა, ალბათ, ჩემში იყო დადებითი. თითქოს ერთმანეთს ვავსებდით... ინდირას ნათესავებსა და მეგობრებსაც კარგად ვიცნობდი. ზაფხულში ყველამ ერთად დავისვენეთ ქობულეთში. მისი ნათესავები, მეგობრები და ჩემი მეგობრები ყველა ერთად ვიყავით ერთ დიდ სახლში.

– როგორც ვიცი, ქორწილისთვის ფულს აგროვებდით?

– 500 ლარამდე შევაგროვეთ. ქორწილზე მეტად, თაფლობის თვისთვის ვაგროვებდით. ინდირას ოცნება იყო, თაფლობის თვე ეგვიპტეში გვქონოდა. მეუბნებოდა, ჯერ ჯვარი დავიწეროთ, მერე ეგვიპტეში წავიდეთ და კარგად რომ გავირუჯები, მერე თეთრი კაბა ძალიან მომიხდება და ქორწილიც გადავიხადოთო. საოცარი სიცოცხლის ნიჭი ჰქონდა. მის გარეშე დილა ვერ წარმომედგინა. მთელი ეს დრო ერთად ვიძინებდით და ერთად ვიღვიძებდით. ხშირად მავიწყდება, რომ ინდი აღარ არის და გაღვიძებისთანავე, ავტომატურად მის ნომერს ვკრეფ... როცა ინდირაზე ვფიქრობ, პირველ რიგში, მახსენდება საოცარი პოზიტივი, რაც მას ჰქონდა ყველაფრის მიმართ. საოცრად ჭკვიანი ადამიანი იყო. ყოველდღე მაკვირვებდა და ყოველთვის რაღაც ახალს ვპოულობდი მასში.

მასალა ვრცლად იხილეთ ბმულზე: http://funtime.ge/