ასევე ისაუბრა დღეს ოზურგეთის თეატრისთვის შექმნილ იმ მნიშვნელოვან პრობლემებზეც, რისი დამსახურებაც სწორედ მაყურებლისა და ხელისუფლების მიდგომიდან მომდინარეობს:
“წინა ხელისუფლებამ მოახერხა, რომ ოზურგეთში თეატრი დახურვის პირას იყო მისული. რომ არა ზაზა ჯინჭარაძის მცდელობა, ოზურგეთის თეატრი დღეს დახურული იქნებოდა. მთელს საქართველოში, ყველაზე დაბალ ბიუჯეტიანი იყო ოზურგეთის თეატრი, მაგრამ ახლა რა მოხდა?- გაგვიორმაგეს ბიუჯეტი, მაგრამ, მიდგომა დარჩა ამ სფეროს მიმართ ზოგიერთის მხრიდან არაადექვატური და მე მინდა მათ მივმართო: თქვენ, იცით საკრებულოს დეპუტატებო, რომ ოზურგეთის თეატრს ივლისის თვიდან იმის ფულიც არა აქვს, რომ შუქი აანთოს? რომ წყლის ფული არა გვაქვს? აი, აქ ჩანს თქვენი ასეთი მიდგომების შედეგი”.
საკრებულოს დეპუტატებს, რომლებსაც, სამხატვრო ხელმძღვანელის სიტყვებით რომ ვთქვათ, სპექტაკლი ტაშ-ფანდურა ჰგონიათ, ჩერჩილის მაგალითს ახსენებს და სულიერებაზე ზრუნვისკენ მოუწოდებს:
“ჩერჩილის მაგალითს გავაჟღერებ, მეორე მსოფლიო ომის დროს რომ ინგლისის ბიუჯეტში შეუტანეს, სადაც კულტურა გადახაზული იყო და თქვა: რად გვინდა ომის მოგება, თუ კი კულტურა არ გვექნება და ერთი თეთრით არ შეუმცირებია კულტურის ბიუჯეტი ინგლისში. ასე რომ, პრობლემა ყველამ საკუთარ თავში ვეძებოთ.
რაც შეეხება დღეს არსებულ დამოკიდებულებას თეატრის მიმართ, რამაც შედეგად მაყურებელთან მისი კავშირის რღვევა გამოიწვია, ამბობს, რომ შექმნილი მდგომარეობა პრობლემას აღმზრდელობითი კუთხით შექმნის, რისი მიცემაც სწორედ თეატრს შეუძლია მაყურებლისთვის:
“თუ ასე გაგრძელდა, შედეგად მივიღებთ იმას, რომ ვერასოდეს ოზურგეთელი მაყურებელი ვერ მიხვდება და ვერ ისწავლის, თეატრში რომ დაჯდება მობილური უნდა გამორთოს. რომ მზესუმზირის ჭამა, სიგარეტის მოწევა, ხმაური და სტვენა არ შეიძლება დარბაზში, სპექტაკლის ყურების დროს.
ახალგაზრდა, რომელიც არ გაიზარდა და არ შეეჩვია თეატრს, ჩავა დიდ ქალაქში, რომელსაც არ ექნება კინოთეატრში ნანახი ფილმი, თეატრში ნანახი სპექტაკლი და როცა მისი რჩეული სთხოვს წავიდნენ ან თეატრში, ან კინოში, 9-ჯერ გაწითლდება და ოფლი მოადგება.
ჩვენ შევხედეთ სიტუაციას და მუშაობა დავიწყეთ ჩვენი თავიდან, დავდგით ანუი, შექსპირი, ვამზადებთ იუნესკოს, ნერონს და რა აღმოჩნდა?-ანტიგონე მიდის უკვე თვეა და 70 კაციან მცირე დარბაზში, თითო-ოროლა მაყურებელი ვერ მოგვყავს. ახლა ვაჩვენებთ შექსპირს, შემდეგ “ბატიკონში” და “სამეფო ძროხა”-ს, “სეილემის პროცესს”, იუნესკოს “მაკბეტს” და დავსვამ კითხვას- აბა რა გინდათ დალოცვილებო?! განსაკუთრებით ვეუბნები ამას ჩემს შესანიშნავ ექიმთა საზოგადოებას, ჩემს ბიბლიოთეკას, რომლის არც ერთ წარმომადგენელს ”ანტიგონე” არ უნახავს, ჩემს პედაგოგებს, გვითხარით რა გინდათ, რა გავაკეთოთ, რისი ნახვის სურვილი გაქვთ? მოდით ბატონებო, გვნახეთ, გაგვაკრიტიკეთ, თუ მოგეწონებათ ტაში დაგვიკარით, მეტი ჩვენ რა ვქნათ”?! – აღნიშნა ჩიგოგიძემ.
ავტორი: თეა იოსელიანი
მასალის გამოყენების პირობები






