ქობულეთში, აღმაშენებლის ქუჩაზე, სასტუმრო "არმაზში" გაჩენილ ხანძარს სამი უმანკო ბავშვის: თორნიკე ხვიჩიას, დათო ზაქრაძისა და რეზი დემეტრაშვილის სიცოცხლე ემსხვერპლა. ისინი რუსთავის ცეკვის ანსამბლ "სიხარული 2"-ის წევრები იყვნენ. ქობულეთში თანატოლებთან ერთად კონცერტის გასამართავად ჩავიდნენ. ტრაგედიის დილას რუსთავში უნდა დაბრუნებულიყვნენ.

10 მაისს, გამთენიისას, 5 საათზე პოლიციის თანამშრომლებმა, რომლებიც შემოვლაზე იყვნენ, შეამჩნიეს, რომ სასტუმროდან კვამლი ამოდიოდა. შენობაში შეცვივდნენ და ხალხის გაღვიძება დაიწყეს. ცეცხლი მალე მთელ შენობას მოედო. ალში გახვეული სასტუმროდან მაშველებმა და პოლიციელებმა 45 ადამიანი გამოიყვანეს. მათ შორის 32 ბავშვი იყო.

მოზარდები რუსთავში, ვახტანგ გორგასლის სახელობის ტაძარში არიან დასვენებული. მათ ხვალ დაკრძალავენ.

ჟურნალ „გზას“ბავშვების მეგობრები, პედაგოგები და ახლობლები ესაუბრნენ.

ნანუკა, ბიჭების თანაკლასელი:

- დათო საქართველოს პრეზიდენტობაზე ოცნებობდა, ყველა ღონისძიებაზე ამბობდა: მე ვარ დათო ზაქრაძე, მინდა პრეზიდენტი ვიყო! თორნიკეს კი თავდაცვის მინისტრობა უნდოდა. თანამდებობის პირები უნდა ყოფილიყვნენ ორივე, ძალიან კარგად სწავლობდნენ. წინა მერხზე უყვარდათ ჯდომა. ვიცოდით, ქობულეთში რომ მიდიოდნენ, იქ კონკურსი ჩატარდა და გაიმარჯვეს, მაგრამ ასე დამთავრდა სამწუხაროდ.

დათოს და თორნიკეს კლასის დამრიგებელი, ნინო გელაშვილი:

- ალბათ ვერც ვერასდროს ვისაუბრებ მათზე წარსულ დროში. ორივეს თვალები უციმციმებდა, უყვარდათ ყურადღების ცენტრში ყოფნა. ძალიან ბავშვურები, გონიერი ბიჭები იყვნენ. თორნიკე ოჯახის ნანატრი შვილი იყო, მის მშობლებს 7 წელი შვილი არ ჰყავდათ და მერე გაჩნდა თორნიკე. პირველი შემთხვევა იყო ჩემს პრაქტიკაში, როცა ორივე მშობელი ერთნაირად იყო ჩართული სასწავლო პროცესში. მამამ შვილის ყველა ნაბიჯი იცოდა. შეიძლება ითქვას, ზედმეტად ყურადღებიანებიც კი იყვნენ. წინა დღეებში დათოს ვირუსი ჰქონდა. ვუთხარი, - სახლში დარჩი, გამოჯანმრთელდი-მეთქი. მიპასუხა, დასაწოლად არ მცალია, ქობულეთში უნდა წავიდეო. გაკვეთილებს ვერ ვატარებ. ამ ფაქტის შემდეგ ყველა ბავშვი დასერიოზულდა, ჩუმები და იდუმალები გახდნენ. ძალიან განიცდიან მომხდარს. დათოს და თორნიკეს მერხები ერთად შეატყუპეს, ყვავილები მოიტანეს, ორივე მერხზე ცალ-ცალკე ლარნაკის დადგმა მინდოდა. მითხრეს, - არა, მასწავლებელო, მათი ყვავილები ერთად, ერთ ლარნაკში უნდა იყოსო. მათი რვეულები დავდეთ მერხებზე და ვარდის ფურცლები მოაბნიეს ბავშვებმა. ბავშვების წინადადება ასეთია: სანამ სკოლას დავამთავრებთ, დათოს და თორნიკეს მერხები ასე ერთმანეთთან შეტყუპებული იყოს და იქ არავინ დავსვათ, ასე ისინი სულ ჩვენთან იქნებიანო. საოცრად განიცდიან ბავშვები, არ ვიცი, როგორ გამოვლენ ამ შოკიდან.

წყარო: ჟურნალი "გზა"