ჩემი ბიძაშვილი და მისი ცოლი აშკარად სადომაზოხისტები არიან. დავიწყოთ იქიდან, რომ თან უყვართ ერთმანეთი და თან ატანა არ აქვთ. უერთმანეთოდ ვერ ძლებენ და, ამავე დროს, ისე ტანჯავენ ერთმანეთს, ხან ერთის ცოდვით ვიწვი, ხან – მეორის.

ჩემი ბიძაშვილი ცოტა ნერვიული ბიჭია – ელემენტარულ რამეზე შეიძლება, აფეთქდეს, მილეწ-მოლეწოს ყველაფერი, მერე კი, ასევე უმიზეზოდ, უცებ დაწყნარდეს და სასაცილო ამბავი გიამბოს. ცუდ ხასიათზე ყოფნისას ყველა ერიდება, ცდილობს, გაეცალოს, მაგრამ საწყალი მისი ცოლი ამას ვერ ახერხებს, რადგან ჩემს ბიძაშვილს აუცილებლად სჭირდება ხოლმე ობიექტი მრისხანების გადმოსაფრქვევად და, ეს ობიექტი, როგორც წესი, მისი ცოლია. თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვა, ის ვერ ახერხებს კი არა, პრაქტიკულად არც კი ცდილობს, მოერიდოს, თითქოს ძალით ეჩხირება თვალებში, რომ მერე კარგად იწვნიოს მისი გასროლილი წიგნის ან სხვა ნივთის სიმძიმე საკუთარ თავზე, მოისმინოს ლანძღვა-გინებისა და დამამცირებელი სიტყვების კორიანტელი... ეს მაქსიმუმ, 15-20 წუთის განმავლობაში გრძელდება, მერე კი, როცა ჩემს ბიძაშვილს მრისხანება ჩაუქრება, ჩემი რძალი ღიმილით იწყებს ნასროლი ნივთების იატაკიდან აკრეფას და თავ-თავის ადგილზე დაწყობას. მისი ქმარი კი, ვითომ არც არაფერი მომხდარა, რაიმე მოსაფერებელი სიტყვით მიმართავს (მაგალითად: ცუცნა, ფისო), ძალიან ალერსიანი და მორიდებული ტონით სთხოვს, თუ არ გეზარება, ყავა მომიდუღეო. ეს სულელი ქალიც სიხარულით გარბის სამზარეულოში, შემოაქვს ორი ფინჯანი ყავა, სხდებიან ერთად და სვამენ საამო ჟღურტულის თანხლებით.

მათ რომ ვუყურებ, ისე ვიბნევი, აღარ ვიცი, რა ვიფიქრო და როგორ მოვიქცე ხოლმე. ძალიან მღლის მათ საზოგადოებაში ყოფნა. მით უმეტეს, რომ ძირითადად თავიანთი ახლობელი წყვილების ურთიერთობებს განიხილავენ და ყველას ასწავლიან ეთიკისა და ეტიკეტის წესებს. მერე კი ერთად მიდიან რომელიმე ძვირიან მაღაზიაში და ჩემი ბიძაშვილი ცოლისთვის ყველაზე ლამაზ და ძვირფას საჩუქარს ყიდულობს.

ყოველივე ამის შემდეგ ვინმეს ეჭვი შეეპარება, რომ ცოლიც და ქმარიც მთლად ჯანმრთელად ვერ არის?!

ვატო, 32 წლის.

წყარო: "თბილისელები"