„დანი, ნამდვილად არ არის ბავშვი, რომელიც ერთ ადგილას ზის დიდი ხანი... ნუ, ჩვენი შვილი ძალიან წყნარი ვერც იქნებოდა" - ამბობს ნანკა კალატოზიშვილი და პატარა დანიელსა და მზრუნველ კედოზე ჰყვება.

ნანკა კალატოზიშვილი: „დანის დაბადებიდან დღემდე კედო ძალიან მეხმარება. დილით ადგომა იქნება ეს თუ ბავშვის გამოცვლა, უფრო პატარა როცა იყო აძინებდა კიდეც. ძალიან თბილია, შეუძლია საათობით ისეირნოს დანისთან ერთად და ეთამაშოს მას. ძალიან საყვარლები არიან ერთად. დაჭერობანას ვთამაშობთ ხოლმე სამივე ერთად, დანი მოდის , ხელს მკიდებს და მერე მამას ეძახის. ეს ნიშნავს რომ ჩვენ უნდა გავიქცეთ და ის გამოგვეკიდოს. დანიმ ორივე ძალიან შეგვცვალა, ახლა უფრო ფრთხილები და ყურადღებიანები ვართ, და რაც მთავარია, ის გრძნობა რაც მქონდა კედოს მიმართ, ვერც წარმომედგინა, კიდევ უფრო თუ განვითარდებოდა, ამ ყველაფერმა კი ეს ემოცია კიდევ უფრო გააღრმავა.

-როგორც ვიცი ძიძა არ გყავს, როგორ უმკლავდები ხოლმე ძიძის გარეშე?

-ძიძა არ მყავს, დედა მეხმარება, თუმცა რასაც ის აკეთებს უკვე დახმარებას ვერ დავარქმევ. დანისთან რომ ყოფილიყო სამსახურს დაანება თავი. ძიძის ხსენებაც არ უნდა. მეც ვერ წარმომიდგენია დედაჩემის გარდა ვის შეიძლება ვანდო დანი ასე.

-შენ და კედო ადრე ხშირად სტუმრობდით ბარებს, ეხლა რა ხდება და როგორ იყენებთ თავისუფალ დროს? თუ, „დაგიწესათ“ შვილმა შეზღუდვები?

-კლუბებში ეხლაც დავდივართ. მე ისე ხშირად არა. შაბათ - კვირას თეატრები თუ მაქვს, სპექტაკლის წინ არ დავდივარ გასართობად. ამ ბოლო დროს, ისეთი კარგი არტისტები ჩამოჰყავთ გალერიში მტკვარზე, რომ შეძლებისდაგვარად ვცდილობ წავიდე.

ბავშვმა შეზღუდვები არ ვიცი რა დააწესა, პრინციპში არაფერი, ერთადერთი რაც შეიცვალა ის არის რომ ბევრად კარგი გახდა ცხოვრება.

წყარო: პრაიმტაიმი