„რამდენიმე დღით წყნარ, ძალიან წყნარ ქალაქში გავიპარე, ისეთში, ბევრი აღმართ-დაღმართი რომაა, მოვლილი ბოსტნები, დათოვლილი მთები და ძროხის სუნი. საკუთარი თავის შესაგრძნობად ზედმეტი მოძრაობა და ხმამაღალი ლაპარაკი არ გჭირდება. შენივე ფიქრი სუფთად, ყურადღების დაუძაბავად გესმის და რადგან არსებობა ასე ძალდაუტანებლად, მარტივად დასტურდება, ენერგია საწყობდება უფრო მთავარი ფიქრებისთვის.
ჩამოვედი და დამხვდა მონატრება, ჩახუტება.. სახლი. გუშინ დავპირდი ამ სახლის ბინადრებს, სად ვიყავი და რა ვნახე მოგიყვებითთქო..
საგონებელში ვარ, ისე ძნელი მოსაყოლია ასეთი ამბები.
აღმართი, ქვაფენილი.. შენობების ქვის ფერი - ქვაფენილივით რუხი. წინ მიდის ქერათმიანი პატარა გოგო, ბოთლისფერი პალტო აცვია, გაჩეჩილია და სასაცილო. დიდ და უცნაურ, აცაბაცა ნაბიჯებს დგამს აღმართი რომ დაძლიოს. ეს კადრი უფრო უხმაუროს ხდის ქალაქს.
საკმაოდ დაბლა ვარ გოგოზე. ხელები ჯიბეებში მიწყვია და თანაბრად მივყვები გზას ზევით. მინდა ამოვიღო აპარატი და ფოტო გადავუღო ამ აღმართს, ქვაფენილს, გოგოს, რომ მერე ყველას გავუზიარო.
მაგრამ არ ვიღებ. ზედმეტია ეს მოძრაობა. ფაფხური საჭირო არაა. მივდევ წყნარად და ვიღებ შინაგანი კამერით. ასეთია მოგზაურობა სიჩუმეში“.