ანანო ემე: „დიდხანს ვისაუბრეთ, ისე, რომ არ ვიცოდი ვინ იყო“...

საზოგადოება - 09:53, 06 Nov, 2014

7388

„პირველად მაშინ დავიჯერე, რომ შესაძლებელია თბილისსაც ჰყავდეს ბორის ჯონსონისნაირი მერი, რომელიც მერიაში ველოსიპედით ივლის ყოველდღე ან კიდევ უფრო მეტი მთავრობა რომელთა სახელები და გვარები არ ეცოდინებათ ისეთივე უბრალო მოქალაქეებს, როგორც მე ვარ“ - წერს უცხოეთში მცხოვრები ქართველი და „ფეისბუქის“ საკუთარ გვერდზე შემდეგ სტატუსს აქვეყნებს.

ანანო ემე: „ჩემს ოჯახში მთავარი თემა ყოველთვის თეატრი იყო, ან კიდევ ბიდსტრუპისა თუ სემპეს ახალ-ახალი კარიკატურების აღმოჩენა. ტელევიზორში კი სულ "არტე" ან "ნეშენალ ჯეოგრაფიკი" იყო ჩართული. ერთმანეთს "ჩვენ" მუსიკას ვუზიარებდით და ისე მოხდა, რომ როლინგებზე, ჩარკვიანზე, ოაზისზე, ცოტა უფრო მერე ბრიუბეკსა და გლასზე გავიზარდე.
მერე 2008 წლის აგვისტოში დილის 5 საათზე დარეკა ტელეფონმა. დედაჩემთან მეძინა, ადგა, უპასუხა, ოთახში აღარ შემოსულა. გავედი ამბის გასაგებად. დიდ და ბნელ ოთახში თავჩაწეული იჯდა. იმ დილას ჩემი ძმა წავიდა ომში. მაშინ პირველად შეეხო პოლიტიკა ჩემს ოჯახს, პირველად გადავრთეთ ტელევიზორი საინფორმაციოზე და პირველად აღარ გვეცინებოდა ბიდსტრუპზე. საბედნიეროდ 4 დღის შემდეგ ჩემს ძმასთან მამაჩემი წავიდა და ერთად დაბრუნდნენ ფიზიკურად უვნებლები.
ამ ამბავს ხანდახან ვიხსენებთ ხოლმე, მაგრამ ძალიან იშვიათად. მოკლედ პოლიტიკა ისევ ბოლო სასაუბრო თემად იქცა ჩვენს ოჯახში.
ორჯერ შევხვდი ირაკლი ალასანიას. ორჯერვე თურქეთის აეროპორტში. თბილისი სტამბოლის რეისზე ერთად ვისხედით (ეკონომ კლასში) და დიდხანს ვსაუბრობდით, ისე რომ არ ვიცოდი ვინ იყო. ინტერესით მისმენდა, მეც ინტერესით ვუყვებოდი რასაც მეკითხებოდა. მერე მისმა დაცვამ ან მეგობარმა დღემდე არ ვიცი ვინ იყო ზუსტად მისი ის კაცი, მითხრა რომ კაცი რომელსაც ამდენი ვესაუბრე საქართველოს თავდაცვის მინისტრია.
პირველად მაშინ დავიჯერე, რომ შესაძლებელია თბილისსაც ჰყავდეს ბორის ჯონსონისნაირი მერი, რომელიც მერიაში ველოსიპედით ივლის ყოველდღე ან კიდევ უფრო მეტი მთავრობა რომელთა სახელები და გვარები არ ეცოდინებათ ისეთივე უბრალო მოქალაქეებს, როოგორც მე ვარ.
ყველამ, ჩვენი საყვარელი საქმე უნდა ვაკეთოთ, მე მხოლოდ ამ უკანასკნელში ვხედავ გამოსავალს“.