ამის შესახებ ცნობილი მწერალი გიორგი ჩხარტიშვილი, ლიტერატურული ფსევდონიმით - ბორის აკუნინი ,,ეხო მასკვის“ გვერდზე საკუთარ ბლოგზე წერს.
,,მე ახლა დავდივარ მოსკოვის ქუჩებში, ვუყურებ ადამიანებს , ვუსმენ საუბრების ნაწყვეტებს(აგარაკი, პირველი სექტემბერი) და ძრწოლა მიპყრობს. ვერ ხედავენ, არ უნდათ იცოდნენ, არ უფიქრდებიან.
ადამიანები დამნაშავეები არ არიან, მათ საკუთარი ცხოვრება აქვთ, თავისი ჩვეულებრივი საზრუნავი. მაგრამ სიბრმავე, უგნურება და გულგრილობა ისტორიის ასეთ მომენტებში ძვირი უჯდებათ ხოლმე.
ჩემს ქვეყანას მძიმე გამსაცდელები ელოდება, ალბათ უფრო მძიმეც კი , ვიდრე ის რაც ახლა უკრაინაში ხდება.
აი როგორ ვაფასებ ბოლო და არაუკანასკნელ მოვლენებს, და თქვენ ვერ წარმოიდგენთ როგორ მინდა რომ ვცდებოდე.
როგორც ამბობენ, ცხოვრებაში მხოლოდ რთულ კითხვებზე პასუხის გაცემას აქვს აზრი, დანარჩენი კითხვები რიტორიკულია. ამიტომ „საფოსტო ყუთიდან“ ამ ჩამჭრელ კითხვას ამოვიღებ.
დღეს ბევრი ჩემი წრის და აზროვნების ადამიანი ფიქრობს და ლაპარაკობს ემიგრაციაზე. ისინი მზად არიან იბრძოლონ მმართველ რეჟიმთან უკეთესი (ჩვენი წარმოდგენით) ცხოვრებისთვის, მაგრამ მზად არ არიანებრძოლონ ოთხმოცდა რაღაცა პროცენტ თანამემამულეს, რომელსაც ეს რეჟიმი, ყველაფრისდა მიუხედავად მოწონს.
ჩემს გარემოში საერთო განწყობა ასეთია „ ჰოდა იყავით თქვენს პუტინთან, როცა დაჭკვიანდებით - დარეკეთ“
ვიღაც გეოგრაფიული ემიგრაციისთვის ემზადება, ვიღაც ეგზისტენციური ემიგრაციისთვის, მით უმეტეს, რომ საბჭოთა გამოცდილება „ სამზარეულოს მიკროგარემო შინაურებისთვის“ ჯერ კიდევ არაა დავიწყებული.
ახლა პირადად საკუთარ თავზე.
რუსეთში ბევრი რამე „მაკავებს“, ბევრი რამ არის მნიშვნელოვანი, ბევრი რამ მომწონს, თითოეულ ჩვენგანს ხომ ჩვენი რუსეთი გაგვაჩნია, მართალი არაა? თუ თქვენ წაგიკითხავთ ჩემი წიგნები და გინახავთ ჩემს მიერ რეკომენდირებული საკითხავების სია, მაშინ თქვენ წარმოდგენა გექნებათ ჩემს რუსეთზე.
პუტინის რუსეთთან მე შეხების წერტილი არ მაქვს, მე იქ ყველაფერი მეუცხოება.და აქ ყოფნა გონების საყოველთაო დაბნელების პერიოდში ჩემთვის მძიმეა . ამიტომ ემიგრირებას მე რა თქმა უნდა არ ვაპირებ, მაგრამ ძირითად დროს ალბათ ამ ყველაფრის მიღმა გავატარებ, „ფხიზელის მთვრალებთან ერთად ყოფნა ერთ სახლში მოუხერხებელია“ დრო და დრო მოგინახულებთ - იმის სანახავად, მთავრდება თუ არა ეს „ზაპოი“
ხოლო „ნაწილად იმისა,რასაც რუსეთი ეწოდება“ მე დავრჩები, ამ თვალსაზრისით ექსპატრიაცია უკვე რა თქმა უნდა შეუძლებელია, და ასევე რუსეთიც , რომელიც ჩემი ნაწილს წარმოადგენს ასევე არსად არ გაქრება", - წერს ბორის აკუნინი.
მასალის გამოყენების პირობები






