სატელეფონო ზარის ხმა გაისმა, დედამ უპასუხა... სახეზე შევატყვე, რაღაც ხდებოდა...

სატელეფონო ზარის ხმა გაისმა, დედამ უპასუხა... სახეზე შევატყვე, რაღაც ხდებოდა... - ანი ნადარეიშვილი

საზოგადოება - 13:48, 15 Aug, 2014

7254

აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს ყოფილი თავმჯდომარის თამაზ ნადარეიშვილის შვილი ანი ნადარეიშვილი აფხაზეთში ომის დაწყების დღეს იხსენებს.

,,მას შემდეგ 22 წელი გავიდა...

1992 წლის 14 აგვისტო, ახალდაბრუნებული ვიყავი ჩემს გაგრაში, უკვე სკოლისთვის უნდა დაგვეწყო მე და ჩემს ძმას მზადება, ამიტომ თბილისიდან, უფრო სწორად წყნეთიდან 4 დღის ჩამოსულები ვიყავით...

უამრავი დამსვენებელი იყო გაგრაში, ზღვის გადავსებული სანაპიროები, ჟრიამული, მზე, ზღვა და ბედნიერი სახეები... მამა დილით ჩვეულებრივ სოხუმში გაემგზავრა სამსახურში... დაახლოებით შუადღე იყო, როდესაც ზღვიდან სახლში დავბრუნდით მე, ჩემი ძმა და დედაჩემი, ჯერ კიდევ სველი საცურაო კოსტუმი მეცვა, როდესაც სახლში სატელეფონო ზარის ხმა გაისმა, დედამ უპასუხა და მას სახეზე შევატყვე, რომ რაღაც ხდებოდა...

მამა რეკავდა... დედასთვის უთქვამს, ომი დაიწყო, ეხლა ჩემი ბიჭები მოვლენ თქვენთან, გაყევით და სადაც არ უნდა წაგიყვანონ უხმოდ გაყევითო. უცებ თბილისის ცენტრალურ არხზე არაგეგმიურად ჩაირთო აფხაზეთის ადგილობრივი ტელევიზია, სადაც დიქტორმა, რომელიც არასოდეს დამავიწყდება რუსულ და აფხაზურ ენებზე წაიკითხა განცხადება: "დაიწყო ის რაც უნდა დაწყებულიყო, ყველამ იცით თქვენი დისლოკაციის ადგილი და ყველას გთხოვთ იმოქმედოთ გეგმის მიხედვით"... უკვე მივხვდი რაშიც იყო საქმე, არც თუ ისე დიდი ვიყავი, მაგრამ არც ისე პატარა, რომ ვერ გამეგო რა ხდებოდა, მაშინ 12 წლის ვიყავი...

დაახლოებით ნახევარ საათში უკვე მამას გამოგზავნილმა "ბიჭებმა" ჩვენთვის ვიღაც უცხო კეთილ ადამიანებთან დაგვაბინავეს, აქ უსაფრთხოდ იქნებითო, მაგრამ 1 საათში მოგვაკითხეს და გვითხრეს, როგორც კი სახლიდან წამოგიყვანეთ 15 წუთში თქვენს მძევლად ასაყვანად აფხაზმა სეპარატისტებმა მოგაკითხეს და რომ არ დახვდით მთელი სამეზობლო ააწიოკეს, ყველგან გეძებდნენ, ამიტომ აქ დიდხანს ვერ დარჩებით, სხვაგან უნდა გადაგიყვანოთო. მამას "ბიჭები" ყოველ 1 საათში გვიცვლიდნენ ადგილსამყოფელს, ცდილობდნენ როგორმე გავეყვანეთ გაგრიდან, მაგრამ მხოლოდ მესამე დღეს შევძელით ქალაქიდან გასვლა, თუმცა ძალიან დიდი რისკის ქვეშ.. მამამ ჩვენს შესახებ არაფერი იცოდა და არც ჩვენ ვიცოდით არაფერი მამაზე, კონტაქტი გაწყდა სოხუმსა და გაგრას შორის... სასწრაფოს მანქანით დაჭრილების სახით გამოგვატარეს სოჭის საზღვარზე, ისე რომ არ შემოიხედეს მანქანაში, ვინაიდან ჩვენს უკან ბევრი ასეთი მანქანა იდგა,ოღონდ ნამდვილი დაჭრილებით..

მენატრება ჩემი გაგრა...“, - წერს ანი ნადარეიშვილი ,,ფეისბუქის“ გვერდზე.